132. புலவி நுணுக்கம்Thirukkural 132: Feigned Anger

பெண்ணியலார் எல்லாரும் கண்ணின் பொதுஉண்பர்
நண்ணேன் பரத்தநின் மார்பு

Penniyalaar Ellaarum Kannin Podhuunpar
Nannen Paraththanin Maarpu

From thy regard all womankind Enjoys an equal grace; O thou of wandering fickle mind, I shrink from thine embrace

ஊடி இருந்தேமாத் தும்மினார் யாம்தம்மை
நீடுவாழ் கென்பாக் கறிந்து

Ooti Irundhemaath Thumminaar Yaamdhammai
Neetuvaazh Kenpaak Karindhu

One day we silent sulked; he sneezed: The reason well I knew; He thought that I, to speak well pleased, Would say, 'Long life to you!'

கோட்டுப்பூச் சூடினும் காயும் ஒருத்தியைக்
காட்டிய சூடினீர் என்று

Kottup Pooch Chootinum Kaayum
Oruththiyaik Kaattiya Sootineer Endru

I wreathed with flowers one day my brow, The angry tempest lowers; She cries, 'Pray, for what woman now Do you put on your flowers?'

யாரினும் காதலம் என்றேனா ஊடினாள்
யாரினும் யாரினும் என்று

Yaarinum Kaadhalam Endrenaa Ootinaal
Yaarinum Yaarinum Endru

'I love you more than all beside,' 'T was thus I gently spoke;' / What all, what all?' she instant cried; And all her anger woke

இம்மைப் பிறப்பில் பிரியலம் என்றேனாக்
கண்நிறை நீர்கொண் டனள்

Immaip Pirappil Piriyalam Endrenaak
Kannirai Neerkon Tanal

'While here I live, I leave you not,' I said to calm her fears / She cried, 'There, then, I read your thought'; And straight dissolved in tears

உள்ளினேன் என்றேன்மற் றென்மறந்தீர் என்றென்னைப்
புல்லாள் புலத்தக் கனள்

Ullinen Endrenmar Renmarandheer Endrennaip
Pullaal Pulaththak Kanal

'Each day I called to mind your charms,' 'O, then, you had forgot,' / She cried, and then her opened arms, Forthwith embraced me not

வழுத்தினாள் தும்மினேன் ஆக அழித்தழுதாள்
யாருள்ளித் தும்மினீர் என்று

Vazhuththinaal Thumminen Aaka Azhiththazhudhaal
Yaarullith Thummineer Endru

She hailed me when I sneezed one day; But straight with anger seized, She cried; 'Who was the woman, pray, Thinking of whom you sneezed?'

தும்முச் செறுப்ப அழுதாள் நுமர்உள்ளல்
எம்மை மறைத்திரோ என்று

Thummuch Cheruppa Azhudhaal Numarullal
Emmai Maraiththiro Endru

And so next time I checked my sneeze; She forthwith wept and cried,(That woman difficult to please), 'Your thoughts from me you hide'

தன்னை உணர்த்தினும் காயும் பிறர்க்கும்நீர்
இந்நீரர் ஆகுதிர் என்று

Thannai Unarththinum Kaayum Pirarkkumneer
Inneerar Aakudhir Endru

I then began to soothe and coax, To calm her jealous mind;' / I see', quoth she, 'to other folks How you are wondrous kind

நினைத்திருந்து நோக்கினும் காயும் அனைத்துநீர்
யாருள்ளி நோக்கினீர் என்று

Ninaiththirundhu Nokkinum Kaayum Anaiththuneer
Yaarulli Nokkineer Endru

I silent sat, but thought the more, And gazed on her Then she / Cried out, 'While thus you eye me o'er, Tell me whose form you see'